RowerowaCzęstochowa.pl

Budowa drogi rowerowej na Jagiellońskiej nie po raz pierwszy pokazała, że rower nie jest i pewnie jeszcze długo nie będzie postrzegany w Częstochowie jako poważny środek lokomocji. Nie mam tu na myśli wyłącznie partactwa budowlanego, ale podejście władz do środowiska częstochowskich rowerzystów, których opinię zupełnie zlekceważono, a krytykę ewidentnych niedoróbek, zamiast potraktować jako początek merytorycznej dyskusji, przyjęto w iście peerelowskim stylu – władza wie, co robi i wara!

Szkoda, bo po konsultacjach społecznych dotyczących ruchu rowerowego w Alejach wydawało się, że dialog jest możliwy. Tymczasem przy okazji inwestycji na Jagiellońskiej przepaść między magistratem a rowerzystami okazała się dużo głębsza niż można było sądzić.

Jak zareagują rowerzyści? Częstochowska Masa Krytyczna i Śląska Inicjatywa Rowerowa zwarły szeregi. Napisały do magistratu pismo z protestem przeciwko tworzeniu pseudodróg rowerowych, pod którym podpisało się ponad sto cyklistek i cyklistów. Powstała też szczegółowa dokumentacja pokazująca fuszerkę przy Jagiellońskiej. Tak jak wcześniejszy raport o stanie dróg rowerowych, zostanie ona przesłana prezydentowi Matyjaszczykowi i częstochowskim radnym oraz, tym razem także – marszałkowi województwa. Budowa drogi rowerowej na Jagiellońskiej jest bowiem częścią projektu pod nazwą: „Budowa nowoczesnego systemu transportu zbiorowego w Częstochowie – rozbudowa infrastruktury tramwajowej, drogowej i pasażerskiej dla obsługi osiedli: Wrzosowiak, Raków i Błeszno”, w 85 procentach finansowanym przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego.

Marszałek nie może co prawda zmusić częstochowskiego magistratu do rozpoczęcia dialogu z organizacjami społecznymi, ale może zainteresować się jak spożytkowane są niemałe przecież pieniądze, które województwo przeznaczyło dla Częstochowy. I nawet jak „ekipa rządząca” usunie wszystkie usterki na Jagiellońskiej, niesmak pozostanie, a nam wszystkim przyjdzie jeszcze długo płacić rachunek za urzędniczą nieudolność i arogancję.

Źródło: Gazeta Wyborcza Częstochowa

Sąd aresztował w czwartek na dwa miesiące 56-letniego kierowcę, który po pijanemu potrącił rowerzystę. 22-letni mężczyzna osierocił miesięczne dziecko

Do wypadku w Bogusławicach (gm. Kruszyna) doszło we wtorek wieczorem. 22-letni rowerzysta wracał do domu z pracy. Uno najpierw uderzyło w niego, potem w ogrodzenie, w końcu przewróciło się na bok. Kierowca, który po wypadku zasłabł, został odwieziony do szpitala. Miał 2,5 promila alkoholu w organizmie.

Po wytrzeźwieniu i badaniach w szpitalu wczoraj został przesłuchany przez prokuratora. Przyznał się częściowo do zarzutu spowodowania pod wpływem alkoholu śmiertelnego wypadku. Twierdził jednak, że jechał z niewielką prędkością i to po drodze, która zna na pamięć – zrzucając częściowo winę na ofiarę wypadku.

- Dla nas jego wyjaśnienia są niewiarygodne. Biorąc pod uwagę choćby uszkodzenia samochodu trudno uwierzyć, że samochód jechał z małą prędkością – mówi rzecznik Prokuratury Okręgowej w Częstochowie Romuald Basiński.

Wczoraj mężczyzna aresztowaniu na dwa miesiące. Jak ustaliliśmy, już wcześniej siadał nietrzeźwy za kierownicą, ale udawało mu się unikać kontroli policyjnych. – Zadziwiające, że nikt z krewnych, czy znajomych nie reagował. We wtorek też nie pił alkoholu sam – mówi prok. Basiński. W najbliższym czasie prokuratura złoży wniosek o badania psychiatryczno-psychologicznie 56-latka.

Źródło: Gazeta Wyborcza Częstochowa

Pierwszy zaczął od pożyczania rowerów – bez wiedzy właścicieli. Ale je oddawał. Został policjantem. Drugi dał z roweru pięknego kozła, zarył twarzą w piach i poleciał płakać do mamy. Dziś jeździ tylko na dwóch kółkach. Trzeciego na siodełko wsadzili uczniowie

Paweł Szubert

Wczoraj ukazał się pierwszy z trzech rowerowników „Gazety”. W dodatku zaczyna się akcja „Cała Polska na rowery”. Czyli dwa kółka to teraz gorący temat. Komu trochę kombatanckich wspomnień?

Turystyczna wyścigówka

Marian Kotarski z Myszkowa od 1972 roku jeździ na tym samym rowerze. To turystyczna wyścigówka Albatros z fabryki w Bydgoszczy, pierwszy rower kupiony za własne pieniądze. W 1971 r. pan Marian zobaczył go gdzieś na trasie, naszukał się potem takiego samego, aż wreszcie rok później znalazł w sklepie w Myszkowie. Ma go do dziś, wciąż oryginalnie niebieski, ale już sześcio- nie trzytrybowy, z nowymi hamulcami i nowym licznikiem. Poprzedni licznik był enerdowski, ale kiedy pan Marian odchodził na emeryturę z komendy policji w Częstochowie, gdzie był rzecznikiem prasowym, dziennikarze dali mu w prezencie licznik elektroniczny, pewnie z Azji rodem.

- Dopiero ze dwa lata temu zauważyłem, że pompka rowerowa służąca mi od lat, którą kupiłem jeszcze w Czechosłowacji, przekonany, że to tamtejszy wyrób, została wyprodukowana w Polsce.

Rower i jego właściciel mieli ze sobą tylko piękne przygody, Albatros ani raz nie zawiódł, toteż pan Marian nigdy nie zerkał ku innym modelom, nie kusiły go BMX-y i „górale”. – Zwiedziłem na nim prawie całą Polskę i pewnie ze 20 innych krajów – opowiada pan Marian. – Jeżdżę prawie codziennie, a na dłuższe trasy wybieram się razem z klubem rowerowym przy spółdzielni mieszkaniowej w Myszkowie.

W wakacje pan Marian zbierał znajomych, wsiadali w samochód i nim jechali do miejsca docelowego, z rowerami na dachu auta. Potem ściągali je i buszowali przez kilka dni po Portugalii czy Belgii.

Rowerowego bakcyla pan Marian połknął w dzieciństwie. – Ojciec pracował na Opolszczyźnie jako zawiadowca na kolei. Mieszkaliśmy w budynku stacyjnym, miałem wtedy cztery czy pięć lat – wspomina. – Stacja była dość daleko od miejsc zamieszkanych, toteż ludzie codziennie dojeżdżali do niej na rowerach, zostawiali je przy budynku i przesiadali się na pociąg, by dojechać do pracy. I ja – wstyd się przyznać – podbierałem te zaparkowane rowery. Tak się nauczyłem jeździć.

W latach 50. ojciec pana Mariana dostał w pracy talon na rower marki Pafaro Pozwalał na nim jeździć synowi. Pan Marian z kolei na pierwszy rower dla swojego syna wybrał składak Wigry. Właśnie na nim syn (miał wtedy siedem czy osiem lat) towarzyszył ojcu na I Centralny Zlot Rowerowy w Rybniku. Na wędrówki rowerowe ojciec zabierał też córkę Agnieszkę; miała własną wyścigówkę, „eskę”. Teraz zabiera jej 13-letniego syna Damiana.

Rodzina i znajomi przy różnych okazjach obdarowują pana Mariana gadżetami rowerowymi. Dostał mapnik do montowania na kierownicy, choć czytanie mapy podczas jazdy sprawia mu problemy: musi wtedy zdjąć okulary, a żeby widzieć drogę – założyć je. Na półce za szkłem trzyma kolekcjonerski, miniaturowy model roweru Giant. Jest też obdarowywany książkami o turystyce rowerowej. A w tym roku, niedawno, wydał własną – historię turystyki kolarskiej.

Góral

Paweł Szubert z Częstochowy miał – dla odmiany – rowerów aż pięć. Pierwszy – od rodziców, mały, dziecięcy, na którym zjeżdżał z górki usypanej pośrodku podwórka. Zaliczył sporo przewrotek, raz nawet zarył całą buzią w piach. Ale nauczył się jeździć.

Jego pierwszy poważny rower to „góral” kupiony przed komunią albo tuż po niej. Miał 24-calowe koła, był więc prawie dorosły. Ale całkiem dorosły, bo z 26-calowymi kołami był następny pojazd. Właściciel eksploatował go tak intensywnie, że rower poległ ze zużycia. – Wtedy zacząłem pożyczać rower od brata – opowiada pan Paweł. – Jego nie bardzo ciągnęło do jazdy, więc prosiłem: pożycz. W końcu przejąłem go na własność.

Tym właśnie rowerem brata pan Paweł zaczął jeździć na pierwsze masy krytyczne w Częstochowie. I wtedy uznał, że przydałoby mu się coś lepszego: rower brata był ciężki, bo na metalowej ramie, ze starymi przerzutkami i hamulcami. Dlatego dwa lata temu, za pierwszą wypłatę pan Paweł sam sprawił sobie „górala”. Na nim jeździ do dzisiaj, codziennie (no, odpuszcza w największe śniegi i mrozy). Fakt, na ulicach góral ze swoimi szerokimi oponami sprawdza się gorzej niż na Jurze. Ale na razie musi wystarczyć. – Częściej teraz jeżdżę po mieście, bo na rekreacyjne wyprawy turystyczne mam coraz mniej czasu – opowiada 24-letni cyklista. – Przydałoby mi się coś na cieńszych oponach, do asfaltu.

Przy czym pan Paweł podkreśla, że jest aktywnym użytkownikiem roweru, ale nie fanatykiem. – Na sprzęcie rowerowym zupełnie się nie znam. Słyszę czasem, jak inni dyskutują o szczegółach technicznych przerzutek albo o suportach – i nie ma pojęcia, o czym mówią. Jeżeli coś mi się w rowerze zepsuje, odstawiam go do serwisu. I problem ma z głowy.

Największe szaleństwo? Rok czy dwa temu dowiedział się o festiwalu muzycznym w Czerwionce-Leszczynach za Gliwicami. Miały grać jakieś znane zespoły. Szybko podjął decyzję. – W sobotę o siódmej rano byłem już na rowerze. Dojechałem na miejsce w sam raz, żeby zdążyć na występy, które zaczynały się o godz. 16. Bawiłem się świetnie, tyle że o godz. 1 impreza się skończyła i dotarło do mnie, że mamy środek nocy, ciemno, a ja jestem z rowerem w nieznanej mi miejscowości. Nie miałem jednak wyjścia – pojechałem na rowerze do Gliwic, choć było trochę strasznie. W Gliwicach na dworcu kolejowym wszedłem do kafejki internetowej i tam poczekałem, aż trochę się rozwidni. Wtedy dopiero ruszyłem do domu. Przyjechałem o godz. 8, czyli po 24 godzinach, z czego połowę spędziłem na rowerze. Kolejne 12 godzin odsypiałem (z nogami, choć było ciężko, nie miałem większych problemów). Wtedy decyzję o wyjeździe podjąłem spontanicznie; pewnie – gdybym się dłużej zastanawiał – raczej bym nie pojechał w taką trasę.

Rower trekkingowy

Marek Podgórski też jest z Częstochowy i na poważnie turystyką kolarską zaczął się interesować dopiero pod wpływem uczniów LO im. Traugutta, gdy zaczął tam pracę pedagoga. – Wcześniej wcale mnie do kolarstwa nie ciągnęło, nawet nie miałem roweru – opowiada. – Jako dziecko, owszem: najpierw czterokołowca, potem składak „komunijny”. Ale nie wybierałem się dalej niż okolice domu. Aż tu uczniowie namówili mnie na wycieczkę rowerową. To było sześć, może siedem lat temu. Musiałem cos kupić, więc po prostu wszedłem do sklepu rowerowego i wybrałem jednego „górala”, bo był ładny i w przystępnej cenie. I pojechaliśmy.

Z czasem pedagog z „Traugutta” przekonał się, że nie wybrał najlepiej: jego „góral” miał za małą ramę, źle się na nim jeździło, bolały plecy. Sprawił go więc komuś mniejszemu, a sam – po lekturze stron fachowych w internecie i sprawdzaniu wielkości ram – kupił sobie nowego „górala”.

- Ale nie przygotowywałem się do zakupów jakoś przesadnie. Poszedłem do sklepu najbliżej domu. Wiedziałem, czego chcę, doradziłem się jeszcze sprzedawcy…- opowiada pan Marek.

Dziś ma dwa rowery. Ten drugi – trekkingowy – kupił, bo nie mógł mu się oprzeć. – Zobaczyłem go gdzieś i dostałem bzika na jego punkcie. Szukałem go na Allegro, dzwoniłem do przedstawicieli producenta. I nie mogłem namierzyć, bo to już była jesień i „nakład” się wyprzedał. Wreszcie znalazłem w Tarnowskich Górach.

Pan Marek rowerem trekkingowym jeździ po mieście i drogach asfaltowych, a górskim po Jurze. Obu używa tylko do rekreacji; do pracy wozi go samochód. W sezonie robi 2-3 tys. km. – Niedużo – ocenia. – Głównie podczas weekendowych wycieczek. W zawodach nie startuję. Rekordy? Udało mi się podjechać na Gubałówkę od strony Doliny Chochołowskiej – 16 km. Było bardzo ciężko, z każdym metrem coraz ciężej. Ale za to zjazd – sama przyjemność: 16 km bez pedałowania.

Pan Marek nie jest maniakiem sprzętowym. Ale raz zafundował sobie gadżet – GPS. – Śmieją się, że tak z nim jeżdżę, a ja go sobie chwalę – przyznaje. – Kiedyś chciałem na tyle poznać teren dawnego województwa częstochowskiego, żeby się po nim poruszać bez mapy. Udało się. Ale że trudno jeździć w kółko do Olsztyna, zapuszczam się coraz dalej. I wtedy GPS bardzo się przydaje. Mogę wjechać np. do lasu bez martwienia się, jak stamtąd wyjadę. Zwłaszcza że jest rowerzysta z Panek (używa nicku KSW), który na częstochowskim forum rowerowym rower.czest.pl publikuje mapy GPS po naszym kawałku województwa. I ciągle je aktualizuje. Ogromny szacunek dla niego za to…

Źródło: Gazeta Wyborcza Częstochowa

Około 200 rowerzystów w ponad 30-stopniowym upale zmagało się wczoraj ze swoimi słabościami podczas Rajdu Rowerowego „Szlakiem 7. Dywizji Piechoty”

Pomysł na takie spędzenie Dnia Dziecka zrodził się w głowach nauczycieli Zespołu Szkół Technicznych przy al. Jana Pawła II i Zespołu Szkół Samochodowo-Budowlanych przy ul. Augustyna. – Zależało nam przede wszystkim na przywróceniu pamięci współczesnych mieszkańców Częstochowy linii obronnych miasta z września 1939 roku – mówi Rafał Piotrowski, jeden z inicjatorów rajdu i nauczyciel ZST.

Już dwa tygodnie temu młodzież ze szkół organizatorów zabrała się za posprzątanie i częściowe odmalowanie kilku spośród zachowanych schronów bojowych częstochowskiej 7. Dywizji Piechoty.

Uczniowie zamalowali wulgarne napisy, oczyścili ze śmieci i niebezpiecznych przedmiotów wnętrza schronów oraz najbliższą okolicę wokół nich, dzięki czemu łatwiej wyobrazić sobie warunki, w jakich wrześniowym piechurom przyszło stawić opór hitlerowcom. Aby silniej podziałać na wyobraźnię uczestników rajdu, wokół jednego ze schronów stojącego w okolicy cmentarza komunalnego pojawili się polscy piechurzy. Konkretnie członkowie Stowarzyszenia Historycznego „Reduta Częstochowa”. Kilku z nich ubranych i uzbrojonych w przepisowe mundury walczyło nie tylko z wyimaginowanym wrogiem, ale przede wszystkim z potwornym upałem, jaki wczoraj w południe doskwierał niemiłosiernie. Bluza mundurowa, spodnie wykonane z grubego sukna i hełm powodowały, że nie była to łatwa sztuka. Członkowie Reduty Częstochowa prezentowali także wyposażenie i uzbrojenie. Część z nich to oczywiście oryginały, ale głównie broń to dzieła samych amatorów rekonstrukcji, m.in. pięknie wykonana nasza polska cudowna broń września – karabin przeciwpancerny, który, rzecz jasna, tylko wyglądem przypomina dawną broń, bo sam nią nie jest. Zapał miłośników historii najlepiej oddaje fakt, że nawet okulary korekcyjne u jednego z szeregowych pochodziły z lat 30.

- Liczę na to, że za rok powtórzymy rajd i wejdzie on na stałe do kalendarza ciekawych imprez w mieście – mówi Piotrowski.

Na początek do wspólnej wycieczki dał się namówić senator Andrzej Szewiński, który na trasę wybrał się z kilkuletnim synkiem.

Źródło: Gazeta Wyborcza Częstochowa